Ozdobne ryby hodowlane

Różanka, aby mieć młode, potrzebuje małża, skójkę lub szczeżuje. Ikra zostaje złożona do wnętrza muszli i tam rozwija się około 3 tygodni. Po wydostaniu się z jajeczek młode larwy jeszcze przez 4-5 dni pozostają przyczepione do skrzeli małży i dopiero po tym czasie zaczynają samodzielnie poszukiwać pożywienia. Samiec ciernika natomiast mozolnie buduje gniazdo pośród roślin wodnych. Do tak przygotowanego pomieszczenia ikrę składują dwie trzy samice. Zostaje ona zapłodniona przez samca, który opiekuje się jajeczkami i wyklutym z nich narybkiem. Jest to gatunek niewielki osiąga długość ok. 8 centymetrów, łatwo znoszą zmianę warunków dlatego łatwo je spotkać w rożnych zbiornikach wodnych. Czerwiec jest miesiącem tarła tej rybki, w tym czasie najłatwiej go podglądać w wodach.

Prawdziwie egzotycznymi rybkami są wszystkie osobniki z rodziny pielęgnicowatych. Najliczniej występują w Afryce, jest ich około 700 gatunków. Najlepiej czują się w wodach tropikalnych i można je spotkać w rzekach Nigerii i Konga. Para pielęgnic opiekuje się ikrą, a później narybkiem. Te ryby są jednymi z najbardziej inteligentnych mieszkańców akwarium. Można je w pewnym stopniu oswoić, a nawet wytresować. Ze wszystkich ryb akwariowych pielęgnicowate są najbardziej zróżnicowane pod względem pięknych kolorów. Świat ryb hodowlanych jest niezwykle fascynujący. Natura stworzyła takie bogactwo form, gatunków i kolorów, które zdumiewają człowieka. Gatunek mało agresywny więc może być hodowany z innymi gatunkami, mało wymagający wystarczy im trochę zarośli kryjówek i miękkie podłoże. Potomstwem przeważnie opiekuje się samica, młode wylęgają się po ok. 3 dniach.

Ogromną popularnością cieszą się ryby kiryski. W naturze zamieszkują tropikalne i subtropikalne obszary Ameryki Południowej. Kiryski szczególnie lubią wody stojące lub wolno płynące, czasem można je nawet spotkać w kałużach. Są jednymi z najbardziej opancerzonych ryb egzotycznych. Po bokach ciała mają rzędy kostnych płytek, a płetwy uzbrojone są w kolce. Kiryski systematycznie patrolują dno akwarium, poszukując pożywienia. Akwarium powinno być gęsto zarośnięte, o podłożu ciemnym. Kiryski lubią się chować pod leżącymi na dnie korzeniami. Te ryby są ozdobą wielu akwarium cieszy oko i są najpopularniejsze. Jest to spokojny nie sprawiający problemów gatunek nie koliduje z innymi osobnikami znajdującymi się w akwarium, nie ma również specjalnych wymagań odnośnie hodowli wystarczy lubi ciemne i miękkie podłoże.

Ciekawą rybą z rodziny pielęgnicowatych jest gębacz wielobarwny. Samica gębacza opiekuje się swoją ikrą, chowając jej ziarenka do pyska. Tam też po ok. 10 dniach wylęgają się z niej małe rybki. Młode przez wiele dni w razie niebezpieczeństwa wracają do miejsca narodzin. Popularnymi pielęgnicowatymi są też akary i skalary. Skalary przyciągają wzrok wyrośniętymi płetwami podobnych do żagli. Ich pełna nazwa brzmi żaglowiec skalar i rzeczywiście jest w tych pięknych rybkach coś, co przywodzi na myśl dawne piękne okręty. Gatunek ten został sprowadzony do Europy w 1924 roku, tworzy szereg barwnych odmian. Akary są tolerancyjne tylko dla swojego gatunku, jest to gatunek opiekuńczy dlatego w czasie tarła może zaatakować inne osobniki które znajdują się w akwarium, atakuje ze względu ochrony swojej ikry.

Każdy miłośnik pielęgnicowatych marzy o sukcesach w hodowli dyskowców, zwanych też potocznie paletkami. Dyskowce osiągają wielkość 15-20 centymetrów , jak sama nazwa wskazuje, swoim kształtem przypominają paletkę do ping-ponga. Niestety są bardzo wymagające trzeba im podawać urozmaicone pożywienie oraz zapewnić duży zbiornik, napełniony miękką i lekko kwaśną wodą. Młode dyskowce odżywiają się wyłącznie specjalną wydzieliną ze skóry rodziców. Dorosłe osobniki zawsze otaczane są całą chmarą malutkich i bardzo głodnych rybek. Hodowla tego gatunku może nie być przyjemna dla każdego akwarnisty, ponieważ wymaga dużej dyscypliny z naszej strony i nie małego wysiłku, jest to gatunek bardzo wymagający nie każdy ma cierpliwość aby zapewnić tym rybką odpowiednie warunki. Warto dobrze się zastanowić przed zakupem i hodowlą tego gatunku.

W Polsce pośród molinezji najpowszechniejszą jest czarna molinezja. Jak wszystkie piękniczkowate także i ona jest żyworodna. Na świat przychodzi od 10-60 młodych. Zarówno osobniki dorosłe, jak i narybek żywi się planktonem i glonami. Podobne kształty jak molinezja ma mieczyk Hellera. U nas spotyka się najczęściej mieczyki czerwone z charakterystycznym przedłużeniem płetwy ogonowej. Specjaliści wyselekcjonowali jednak wiele innych odmian mieczyków, między innymi czarne, wielkopłetwe i dwumieczowe. Molinezja jest rybką stadną powinna byś w akwarium hodowana w możliwie jak największej grupie osobników. Jeśli chcemy polepszyć warunki hodowli rybki zaleca się dodanie na 5 litrów wody łyżeczkę soli. Zalecane akwarium dla tego gatunku to 100 litrów ale w mniejszej grupie możliwe jest akwarium 70 litrowe.

Inną rodziną ryb egzotycznych są karpieńcowate. Nie można spotkać ich w klimacie umiarkowanym, ponieważ lubią wody ciepłe, podzwrotnikowe lub zwrotnikowe. Są to ryby małe lub bardzo małe od 12-15 centymetrów. Popularne gupiki należą do rodziny pielęgnicowatych. Na świecie organizowane są wystawy i konkursy gupików. Okazy walczą o to, który ma największy, najładniejszy, najbardziej kolorowy ogon. Gupiki, też zwane są pawimi oczkami, są rybkami mało wymagającymi i spokojnymi. Znoszą dobrze towarzystwo innych gatunków ryb. Na szczególną uwagę zasługuje bojownik syjamski. Samice ryb znane są ze swego wojowniczego charakteru. W Finlandii do dziś urządza się ich walki. W jednym akwarium zaleca się trzymanie najwyżej jednego samca i kilku samic. Ryba ta należy do bardzo agresywnego gatunku dlatego trzeba zachować ostrożność przy klimatyzowaniu ich w warunkach akwariowych z innymi osobnikami.

Jedna z najbardziej intrygujących grup kąsaczowatych jest tak zwany ślepiec jaskiniowy. Ta dochodząca do 8 centymetrów długości ryba zamieszkuje meksykańskie jaskinie San Luis . Nie ma oczu, a pomimo to jest bardzo sprawnym pływakiem. Przeszkody jakie ma przed sobą wyczuwa dzięki linii bocznej. Równie niecodziennie jak sam ślepiec wygląda jego akwarium. Najlepszy jest zaciemniony zbiornik wody pozbawiony roślin. W wodzie oprócz niewidomych ryb, można umieścić kamienie lub zbudować z nich grotę. Pochodzenie gatunku tej ryby jest określane na Zatoke Meksykańską. Nowojorskie akwarium rozpoczęło badania tego gatunku które trwają do dzisiaj są prowadzone liczne obserwacje ślepych ryb z Cuve Chica. Gatunek ten został odkryty przez biologów amerykańskich C.L. Hubbsa i W.T. Innesa i opisany w 1936 roku.

Najpopularniejszymi przedstawicielami kąsaczowatych są neony. Innesa, czerwony i czarny. Neony, jak sama nazwa wskazuje, świecą. Wzdłuż ich ciała ciągnie się linia w zależności od gatunku, o turkusowym, niebieskim lub niebieskozielonym połysku. Neony szczególnie efektywnie wyglądają w większej gromadzie. Dorosłe osobniki osiągają długość 4 centymetrów. Inną świecącą rybką z rodziny kąsaczowatych jest zwinnik latarnik, który występuje w dorzeczu Amazonki i dorasta do 6 centymetrów. Nazwę swą zawdzięcza złocistej świecącej plamce położonej u nasady ogona. Jego bliski krewniak zwinnik nadobny, też ma świecącą plamkę, lecz koloru czerwonego, leżącą tuż za głową. Jest rybką bardzo ruchliwą, ale lubi od czasu do czasu skryć się pośród gęstej roślinności. Dorosłe rybki osiągają długość 4 centymetrów. Rybki pochodzą z tropikalnych terenów Afryki i Ameryki Południowej i środkowej a także południowe rejony Stanów Zjednoczonych.

Pierwszą osobą, która użyła w 1854 roku słowa „akwarium” był angielski przyrodnik. Ten miał oznaczać szklany zbiornik przeznaczony do hodowli ryb. Na początku ryby trzymano w kulistych naczyniach, pozbawionych roślin i natlenienia. W takich warunkach ryby musiały walczyć o życie. Jednak od połowy zeszłego stulecia coraz popularniejsze stały się zbiorniki imitujące naturalne warunki. Ryby zaczęły pływać pośród roślin i piasku wyściełającym dno akwarium. Pojawiły się też pierwsze grzałki pozwalające utrzymać właściwą temperaturę wody. Początkowo były to małe piecyki, zasilane ropą lub spirytusem i umieszczone pod dnem akwarium. W równie prymitywny sposób dostarczano rybom tlen. Do tego celu użyto węża gumowego codziennie musiano je pracowicie nadmuchiwać. Mimo ograniczonych możliwości technicznych akwarystyka zdobywała coraz większą popularność. Bardzo powoli dotarła także do naszego kraju w roku 1909 jeszcze w czasie zaborów.